วันพฤหัสบดีที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2560

ปลงซะ 2

ปลงซะ 2
มนุษย์เราเอ๋ยเกิดมาทำไมนิพานมีสุข
อยู่ไยมิไปตัณหาหน่วงหนักหน่วงชักหน่วงไว้
ฉันไปมิได้ตัณหาผูกพันห่วงนั้นพันผูก
ห่วงลูกห่วงหลานห่วงทรัพย์สินศฤงคารจงสละเสียเถิด
จะได้ไปนิพพานข้ามพ้นภพสามยามหนุ่มสาวน้อย
หน้าตาแช่มช้อยงามแล้วทุกประการแก่เฒ่าหนังยาน
แต่ล้วนเครื่องเหม็นเอ็นใหญ่เข้าร้อยเอ็นน้อยเข้าพัน
มันมาทำเข็ญใจให้ร้อนให้เย็นเมื่อยขบทั้งตัว
ขนคิ้วก็ขาวนัยน์ตาก็มัวเส้นผมบนหัว
ดำแล้วกลับหงอกหน้าตาเว้าวอกดูหน้าบัดสี
จะลุกก็โอยจะนั่งก็โอยเหมือนดอกไม้โรย
ไม่มีเกสรจะเข้าที่นอนพึงสอนภาวนา
พระอนิจจังพระอนัตตาเราท่านเกิดมา
รังแต่จะตายผู้ดีเข็ญใจก็ตายเหมือนกัน
เงินทองทั้งนั้นมิติดตัวเราตายไปเป็นผี
ลูกเมียผัวรักเขาชักหน้าหนีเขาเหม็นซากผี
เปื่อยเน่าพุพองหมู่ญาติพี่น้องเขาหามเอาไป
เขาวางลงไว้เขานั่งร้องไห้แล้วกลับคืนมา
อยู่แต่ผู้เดียวป่าไม้ชายเขียวเหลียวไม่เห็นใคร
เห็นแต่ฝูงแร้งเห็นแต่ฝูงกาเห็นแต่ฝูงหมา
ยื้อแย่งกันกินดูน่าสมเพช กระดูกกูเอ๋ย
เรี่ยรายแผ่นดินแร้งกาหมากินเอาเป็นอาหาร
เที่ยงคืนสงัดตื่นขึ้นมินานไม่เห็นลูกหลาน
พี่น้องเผ่าพันธุ์เห็นแต่นกเค้าจับเจ้าเรียงกัน
เห็นแต่นกแสกร้องแรกแหกขวัญเห็นแต่ฝูงผี
ร้องไห้หากันมนุษย์เราเอ๋ยอย่าหลงกันเลย
ไม่มีแก่นสารอุตส่าห์ทำบุญค้ำจุนเอาไว้
จะได้ไปสวรรค์จะได้ทันพระเจ้าจะได้เข้าพระนิพพาน


ที่
ป้ายกำกับ:

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

สมัครสมาชิก: ส่งความคิดเห็น (Atom)