หนทางชีวิตอย่าคิดมาก

วันเสาร์ที่ 28 ตุลาคม พ.ศ. 2560

ครั้งหนึ่งในชีวิต

ครั้งหนึ่งในชีวิตของเรา

วันพุธที่ 16 สิงหาคม พ.ศ. 2560

บ้าน ที่อยู่อาศัยในการดำรงชีวิตอยู่อย่างสุขสบายนั้น ไม่จำเป็นต้องใหญ่โตมโหฬาร อย่างเลิศหรูดูเพอเฟ็กต์ แต่ขอให้อยู่อย่างมีความสุขก็พอใจแล้ว พอเพียง เพียงพอ สุขกาย สบายใจในบ้านหลังนี้ สงบร่มเย็น ไม่ต้องมีสาธารณูปโภคที่ครบครัน ขอให้มีร่างกายแข็งแรง และไมเจ็บไข้ได้ป่วย เท่านี้ก็สุขกาย สบายใจแล้ว ในที่ที่เป็นธรรมชาติ หายใจเข้า หายใจออก รู้สึกได้ว่าโล่งปอดมากมาย รับกลิ่นอายแห่งความสดชื่นเข้าไปเต็มปอดจริงๆ สัมผัสได้ถึงความเย็นที่เป็นธรรมชาติ ลมพัดทำให้อากาศถ่ายเทได้สะดวก ไม่อุดอู้เหมือนอยู่ในกล่องไม้ขีดแบบในเมืองใหญ่ๆ หายใจไม่ออก กลับบ้านดีกว่า บ้านของเรา

บ้าน ที่อยู่อาศัยและให้ความสุขอย่างล้นพ้นที่หามิได้ เมื่อได้กลับเข้าบ้าน ซึ่งเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาตลอดทั้งวัน แต่เมื่อได้กลับมาบ้านของเราแล้วนั้น ทุกสิ่งทุกอย่าง ความเหนื่อย เมื่อยล้า ก็อันตธานหายไปในพริบตา มาถึงบ้านนั่งสักพัก ไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องกังวลต่อสิ่งใด ณ ที่แห่งนี้ คือวิมานบนดิน ไม่ต้องเครียด ไม่ต้องคิดมาก ทุกสิ่งทุกอย่างปล่อยวางไว้ที่นอกบ้านกองไว้ ทำใจให้สบาย อย่าไปใส่ใจในสิ่งที่เราเอื้อมไม่ถึงและเป็นไปไม่ได้ ให้อยู่กับปัจจุบันที่สุขใจก็พอใจแล้ว มีที่ซุกหัวนอน มีที่นั่งเอนกาย จงพอใจในสิ่งที่มีแล้งชีวีมีสุขแน่นอน ชีวิตเราคิดมากไป เป็นการเพ้อเจ้อมากกว่าหาตัวตนไม่เจอ ปล่อยวางซะบ้าง
บ้าน เป็นสวรรค์บนดิน ที่มนุษย์ทุกคนนั้นมีความต้องการ เพื่อครอบครองเป็นที่พักพิง เป็นที่อยู่อาศัยที่เป็นหลักแหล่ง สะดวกสบายในการพักผ่อนหย่อนใจ การที่ได้เข้ามาอยู่ในบ้าน มาถึงบ้าน ได้เข้ามาอยู่ในบ้าน เหมือนว่าได้เข้ามาสู่อีกโลกหนึ่ง โลกแห่งความผาสุก ไร้ซึ่งความทุกข์ในบ้านหลังนี้

วันพฤหัสบดีที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2560

ปลงซะ 2

มนุษย์เราเอ๋ย	เกิดมาทำไม	นิพานมีสุข
อยู่ไยมิไป	ตัณหาหน่วงหนัก	หน่วงชักหน่วงไว้
ฉันไปมิได้	ตัณหาผูกพัน	ห่วงนั้นพันผูก
ห่วงลูกห่วงหลาน	ห่วงทรัพย์สินศฤงคาร	จงสละเสียเถิด
จะได้ไปนิพพาน	ข้ามพ้นภพสาม	ยามหนุ่มสาวน้อย
หน้าตาแช่มช้อย	งามแล้วทุกประการ	แก่เฒ่าหนังยาน
แต่ล้วนเครื่องเหม็น	เอ็นใหญ่เข้าร้อย	เอ็นน้อยเข้าพัน
มันมาทำเข็ญใจ	ให้ร้อนให้เย็น	เมื่อยขบทั้งตัว
ขนคิ้วก็ขาว	นัยน์ตาก็มัว	เส้นผมบนหัว
ดำแล้วกลับหงอก	หน้าตาเว้าวอก	ดูหน้าบัดสี
จะลุกก็โอย	จะนั่งก็โอย	เหมือนดอกไม้โรย
ไม่มีเกสร	จะเข้าที่นอน	พึงสอนภาวนา
พระอนิจจัง	พระอนัตตา	เราท่านเกิดมา
รังแต่จะตาย	ผู้ดีเข็ญใจ	ก็ตายเหมือนกัน
เงินทองทั้งนั้น	มิติดตัวเรา	ตายไปเป็นผี
ลูกเมียผัวรัก	เขาชักหน้าหนี	เขาเหม็นซากผี
เปื่อยเน่าพุพอง	หมู่ญาติพี่น้อง	เขาหามเอาไป
เขาวางลงไว้	เขานั่งร้องไห้	แล้วกลับคืนมา
อยู่แต่ผู้เดียว	ป่าไม้ชายเขียว	เหลียวไม่เห็นใคร
เห็นแต่ฝูงแร้ง	เห็นแต่ฝูงกา	เห็นแต่ฝูงหมา
ยื้อแย่งกันกิน	ดูน่าสมเพช	กระดูกกูเอ๋ย
เรี่ยรายแผ่นดิน	แร้งกาหมากิน	เอาเป็นอาหาร
เที่ยงคืนสงัด	ตื่นขึ้นมินาน	ไม่เห็นลูกหลาน
พี่น้องเผ่าพันธุ์	เห็นแต่นกเค้า	จับเจ้าเรียงกัน
เห็นแต่นกแสก	ร้องแรกแหกขวัญ	เห็นแต่ฝูงผี
ร้องไห้หากัน	มนุษย์เราเอ๋ย	อย่าหลงกันเลย
ไม่มีแก่นสาร	อุตส่าห์ทำบุญ	ค้ำจุนเอาไว้
จะได้ไปสวรรค์	จะได้ทันพระเจ้า	จะได้เข้าพระนิพพาน

ล่าปีศาจ 3

การเดินทาง นับตั้งแต่ได้เดินทางมาอยู่ที่นี่ ก็ยังไม่ได้เดินออกไปไหน เพราะว่าไม่รู้ว่าจะมีใครที่จะสะกดรอยตามมาบ้างหรือไม่อย่างไร ในการใช้ชีวิตที่หลบๆซ่อนๆนั้นไม่ได้ทำให้อยู่อย่างมีความสุข เพราะมีความรู้สึกว่าเรานั้นมีคนสะกดรอยตามเราตลอดเวลา เพชรที่มีค่ามากมายมหาศาล ใครที่เป็นเจ้าของต้องรักและหวงแหน ในเมื่อมาอันตธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยในลักษณะแบบนี้ จึงต้องติดตามอย่างไม่ลดละอย่างแน่นอน โดยมีทีมงานมืออาชีพจากทั่วสารทิศ ระดมกันเข้ามาจ้าละหวั่น เพื่อให้ได้มาของรักของหวงนั่นเอง เสียเวลาเสียค่าใช้จ่ายไม่ว่าขอให้ได้เพชรคืนเป็นคุ้มค่าแน่นอน

จิง รู้ว่ามีคนคอยติดตาม รู้ว่าจะมีเหตุการณ์ที่ไม่ดีเกิดขึ้นในไม่ช้านี้ ณ วันนี้ จิง ต้องออกไป ไม่ไหวแล้ว ร่างกายที่ยังไม่มีสิ่งใดๆตกถึงท้องเลยมาหลายวันแล้ว มีแต่น้ำลูบท้องทุกวัน ก้าวเดินด้วยความระมัดระวัง มุ่งหน้าสู่ร้านสะดวกซื้อ เพื่อหาอาหารมาประทังชีวิต เดินไปที่ชั้นวางอาหารหยิบมมาม่า อาหารแห้งหลายห่อ น้ำดื่ม ในใจคิดจะได้ไม่ต้องออกมาบ่อยๆ ใส้กรอก อีกหลายห่อ รีบไปที่เคาเตอร์จ่ายตัง และรีบเดินออกมาโดยเร็ว แต่ต้องหยุดชะงักในทันที่เมื่อมีชายร่างกายท้วมรีบเดินเข้ามามีเป้าหมายคือตัวเรานั่นเอง ในใจคิดเอาล่ะว่ะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดแล้วเลี่ยงไม่ได้ ปักหลักยืนนิ่งมองหาลู่ทางที่เอาตัวรอดเอาไว้

ในมือมันมีปืน ปืนที่เป็นแบบเก็บเสียง มาถึงจ่อที่หัวของ จิง อย่างว่องไว รอฟังมันพูดสักนิดนึ่ง โดนแแบบนี้ เนื้อตัวร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีทันใด รู้สึกว่าร่างกายเบาหวิว และกำลังวังชาไม่รู้ว่ามาจากไหน ปล่อยหมัดออกไปปังเดียวกระเด็นไปไกล อ้าวเฮ้ย ทำไปได้ยังไงว่ะเนี้ย มือปืนนอนสลบแน่นิ่งไม่ไหวติง เดินเข้าไปดูใกล้ๆตายเปล่าว่ะเนี้ย หมัดเดียวเอง นิ้วแตะที่จมูกยังหายใจอยู่ จิงรีบเดินออกมาเดี๋ยวตำรวจก็คงจะมาเอง จิงได้หยิบปืนกระบอกนั้นใส่รวมกับถุงอาหารมาด้วย เก็บเอาไว้ป้องกันตัวบ้างดีกว่านะ รีบเดินกลับยังที่พัก ล้มตัวลงนั่งลำดับความคิดขณะนั้นเราเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนกันในเมื่อไม่ได้กินอะไร
คิดแล้วคิดอีก

วันพฤหัสบดีที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560

ชอบ

--- ชอบ สิ่งที่เราชอบ และสิ่งที่เรานั้นต้องการ อยากได้มาเพื่อสนองความต้องการอย่างแท้จริง บางคนได้มาแบบง่ายดาย บางคนตามหาเกือบทั้งชีวิตกว่าจะได้มาครอบครอง เกือบทั้งชีวิตยากเย็นแสนเข็ญสิ้นดี

--- ชอบ เป็นสิ่งที่ชอบและใช่ในการใฝ่หามาครอบครอง และมีความต้องการเพื่อมาไว้ใช้ในการเดินทางไปกลับรับครอบครัวของเรา เป็นการเพิ่มความสะดวกต่อการดำเนินชีวิต พยายามเพื่อให้ได้มา

--- ชอบ เพราะว่าเหมาะสมกับความพอเพียงส่วนตัวของเรานั้นเอง ขอมีแบบนี้ก็พอแล้ว ไม่ขอสิ่งใดมากมายนัก ไปทำงานได้อย่างสะดวกเท่านั้นเอง การเดินทางปลอดภัยทั้งไปและกลับ พอเพียง เพียงพอ

--- ชอบ เป็นความฝันอันแท้จริงสำหรับเรา ในการอยากได้มาครอบครอง ชีวิตคงมีแต่สิ่งที่ดีอย่างแน่นอน คงต้องใช้เวลาในการอดออมสักระยะหนึ่ง เพื่อความต้องการอย่างแท้จริง ไม่มีสิ่งใดที่ได้มาง่ายๆ

--- ชอบ เป็นแรงบันดาลใจในการก้าวไปตามในสิ่งที่ต้องการ เป็นตัวเอง ในเมื่อพยายามแล้วได้มาแบบนี้ จงพอใจในสิ่งที่ตนเองได้กระทำอย่างเต็มที่แล้ว อย่าหยุด อย่ายอม ต้องก้าวต่อไป ตราบใดที่มีลมหายใจ

     --- ชอบ ชีวิตแบบนี้ ไม่เปรียบเทียบกับใคร
     --- ชอบ พอใจในสิ่งที่ตนมี และอยู่กับมันอย่างมีความสุข
     --- ชอบ ทางเดินที่เราเลือกเองย่อมทำให้เรามีความสุข
     --- ชอบ ทางเดินเล็กๆ แต่มีความเงียบสงบ
     --- ชอบ และไม่แคร์สายตาใครๆทั้งนั้น
     --- ชอบ ยืนหยัดด้วยลำแข้งตนเองเสมอมา
     --- ชอบ อยู่กับปัจจุบันอย่างมีความสุข
     --- ชอบ ทำวันนี้ให้ดีที่สุดและไม่ทำให้ใครเดือดร้อน

ปราโมทย์ โชติช่วง

วันพุธที่ 8 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560

ชอบ2

ชอบ

--- ชอบ เพราะว่าคนอย่างเรานั้น คงมีวาสนาได้แค่มอเตอร์ไซค์เท่านั้นแหละ จึงชอบแนวนี้มากๆในการเดินทางไป-มาทำงานและการดำเนินชีวิต ในแต่ละวันที่เกี่ยวข้องในการดำเนินชีวิตประจำวัน

--- ชอบ แนวนี้แหละ เพราะว่าเหมาะกับตัวตนของเราอย่างแท้จริง แต่อยู่ที่ว่าจะได้มาครอบครองอย่างไรเท่านั้นเอง ชอบและใช่มากที่สุด และพอใจในสิ่งนี้ เป็นแรงจูงใจอย่างยิ่งในการดำเนินชีวิตได้เป็นอย่างดีทีเดียว

--- ชอบ คิดว่าเหมาะกับตัวตนของเรา คงเป็นสิ่งดีแน่ ถ้าหากเรานั้นได้มาครองครองหรือเป็นเจ้าของ เป็นสิ่งที่เรานั้นปราถนาอย่างแรงกล้าในการให้ได้มาในสิ่งที่ชอบและใช่อย่างที่สุด

--- ชอบ แนวนี้แหละที่เป็นตัวตนของเรา วาสนาของเราคงเป็นได้แค่เพียงเท่านี้ ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร หรือมีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่คงเปลี่ยนแปลงความคิดของเรานั้นไม่ได้อย่างแน่นอน

--- ชอบ เกิดมาเพื่อพบกับในสิ่งที่ใช่และเป็นตัวของเราอย่างแท้จริง ในเมื่อวันนี้เรามีแค่นี้ก็ต้องพอใจในสิ่งที่เรามีเท่านี้ ไม่นำตนเองไปเปรียบเทียบกับใครๆเป็นตัวของตัวเองให้มากที่สุด

--- ชอบ เกือบทั้งชีวิตที่ต้องใช้ความอดทน ความพยายามในการเสาะแสวงหามาอย่างยาวนาน ไม่เคยลดละความพยายามแม้แต่น้อยนิด ชีวิตต้องก้าวไปข้างหน้า ชีวิตเป็นของเรา

--- ชอบ เกิดมาต้นทุนชีวิตของเรานั้นไม่เหมือนกัน ไม่มีสิ่งใดๆหรอกที่จะได้มาอย่างง่ายดาย ล้วนต้องใช้ความพยายามแทบทั้งสิ้น ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นต่อไปให้ถึงที่สุด

--- ชอบ แบบนี้แหละที่ใช่ตัวเรา บุญพาวาสนาส่งเมื่อไรคงต้องได้มาครอบครองอย่างแน่นอน ขอให้เรานั้นประสบในสิ่งที่ชอบและใช่เร็ววัน เร็วคืนด้วยเถอะ

--- ชอบ ปราถนาในสิ่งไหน แม้ว่าจะไม่เคยได้มาครอบครองเลยก็ตาม แต่ขอให้ได้ฝัน ขอให้ได้คิดสักนิดก็ยังดี มีสิ่งใดขอให้ประสบความสำเร็จในความคิดทุกสิ่งทุกประการ